'Tijdens de race dacht ik: Yes, ik ben er weer!'

Twee jaar geleden rondde Wiebke Coort, finance recruitment manager bij Robert Walters in Eindhoven, haar laatste behandeling voor uitgezaaide baarmoederhalskanker af. Twee weken geleden stond ze aan de startlijn van een halve Ironman, de internationaal bekende triathlon.

Sport speelde een belangrijke rol in Wiebkes herstel. Niet alleen fysiek, maar juist ook in de periode waarin haar behandelingen voorbij waren en de houvast van een behandelplan wegviel. Vanuit die ervaring richtte Wiebke Race for Remission op: een platform waarmee mensen via een sportieve activiteit geld kunnen inzamelen voor kankergerelateerde goede doelen.

Je finishte twee weken geleden een halve Ironman. Wat betekende deelname aan deze race voor jou?

‘Heel veel. Twee jaar geleden had ik net mijn laatste behandeling achter de rug. Als je dan twee jaar later 1,9 kilometer zwemt, 90 kilometer fietst en een halve marathon loopt, realiseer je je wel wat er in de tussentijd is gebeurd.

Ik had mezelf dit doel gesteld en dacht: linksom of rechtsom, ik ga het voor elkaar boksen. Natuurlijk waren er tijdens de voorbereiding ook struggles. Je moet je trainingen zien te combineren met de rest van je leven. Alle ballen in de lucht houden blijft sowieso lastiger dan voordat ik ziek werd.

Maar ik wist waarvoor ik het deed. Tijdens de race heb ik heel vaak tegen mezelf gezegd: “Yes, ik ben weer terug. Ik ben er weer.” Dat was een ongekend gevoel. Vooral de dankbaarheid dat ik hier fysiek en mentaal weer toe in staat ben.’

Is sport altijd belangrijk voor je geweest?

‘Ja, ik heb altijd veel gesport en daar veel voldoening uit gehaald. En na mijn ziekte kreeg sport nog een andere betekenis. Door mijn behandelingen werd ik echt helemaal op nul gezet. Toen ik thuiskwam, hoopte ik dat ik het sporten snel weer kon oppakken, maar dat ging natuurlijk niet.

Ik moest heel klein beginnen en het bewegen stap voor stap opbouwen. Dan merk je pas echt hoeveel zo’n ziekte fysiek met je doet. Maar ik merkte ook dat het herstel niet alleen fysiek was. Juist de periode nadat mijn behandelingen waren afgelopen, vond ik heel moeilijk. Tijdens de behandeling word je geleefd door een heel duidelijk plan. En ineens valt dat weg.’

Wat maakte die periode na je behandeling zo moeilijk?

‘Tijdens je behandeling weet je wat er gaat gebeuren, wanneer je ergens moet zijn en wat er van je wordt verwacht. Hoe zwaar het ook is, je hebt iets om je aan vast te houden.

Na mijn behandeling had ik dat opeens niet meer. Je wordt als het ware losgelaten, komt thuis en dat is het. Ik moest zelf ontdekken: wat kan ik? Waar liggen mijn grenzen? En wanneer kan ik die grens een stukje verleggen, zonder mezelf voorbij te lopen? Dat was misschien nog wel het moeilijkste onderdeel van mijn herstel. Stap voor stap weer opbouwen, luisteren naar mijn lichaam en opnieuw vertrouwen krijgen in wat ik kon.

Daar heeft sport mij enorm bij geholpen. Het gaf me een een plan, een ritme en een concreet doel om naartoe te werken. Voor mijn werk gold eigenlijk hetzelfde het gaf mijn leven weer richting. Ik ben van nature doelgericht – een eigenschap die alle recruiters denk ik hebben. Doordat ik zelf het tempo kon aangeven en heel fijn ondersteund ben hielp mijn werk me om me weer mijn oude zelf te voelen.’

Je hebt inmiddels het platform Race for Remission opgericht. Wat is het idee daarachter?

‘Mijn vriend Remco en ik hebben samen voor de Ironman getraind. Op een gegeven moment zei Remco: we moeten hier méér mee doen. Als we toch naar zo’n groot sportief doel toewerken, waarom koppelen we daar dan niet een fundraiser aan? Zo is het idee voor Race for Remission ontstaan.’

Onze halve Ironman was eigenlijk het startschot. Voor die eerste actie hebben we geld ingezameld voor het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven. Ik ben daar zo goed behandeld dat het voor mij heel logisch voelde om iets terug te doen.

Maar Race for Remission moet veel groter worden dan onze eigen fundraisers. Het is een platform waarmee andere mensen een sportieve activiteit kunnen organiseren om geld in te zamelen voor een goed doel rondom kanker.’

Alle medewerkers van Robert Walters zetten zich tijdens Charity Day in voor Race for Remission. Naar welk goed doel gaat de opbrengst van Charity Day?

‘De opbrengst gaat naar AYA Zorg Nederland. AYA staat voor Adolescents & Young Adults en richt zich op mensen die tussen hun 18e en 39e de diagnose kanker krijgen. Ik was zelf ook een AYA toen ik ziek werd.

Kanker krijgen heeft op iedere leeftijd een enorme impact, maar in deze levensfase spelen specifieke vragen. Je bent bijvoorbeeld bezig met je carrière, je relatie of de vraag of je kinderen wilt. AYA begeleidt patiën daarin, zowel tijdens als na hun behandeling.  Uit eigen ervaring weet ik hoe belangrijk juist die begeleiding na de behandeling is.

Eén op de twee mensen krijgt in zijn leven de diagnose kanker, blijkt uit de laatste onderzoeken. Het voelt misschien ver van je af als je gezond bent, maar het kan iedereen overkomen. Of een partner, collega, of iemand in je familie. Het raakt ons uiteindelijk allemaal.

De meeste Robert Walters collega’s vallen in de leeftijdscategorie van AYA’s. Juist daarom vind ik het mooi dat we ons hier met alle collega’s samen voor inzetten.’

Meer informatie

Tijdens Global Charity Day zetten alle medewerkers van Robert Walters wereldwijd zich in voor een goed doel. In 2026 bundelen onze collega’s hun krachten voor Race for Remission en AYA Zorg Nederland. Met verschillende activiteiten zamelen we geld in en vragen we aandacht voor de impact van kanker op jonge mensen. Wil je meer weten over Race for Remission of zelf bijdragen aan dit initiatief? Bekijk raceforremission.nl. Lees hier meer verhalen van onze medewerkers of bekijk onze interne vacatures.

Meer verhalen van onze medewerkers