Van Japan naar Nederland: Yuki over haar internationale carrière bij Robert Walters

Yuki Shinozaki werkte vijf jaar als recruiter bij Robert Walters in Japan toen ze besloot haar carrière voort te zetten in Nederland via het Robert Walters International Mobility Program. Helemaal nieuw was het land niet voor haar: jaren eerder studeerde ze al in Utrecht. Toch bleek werken in Nederland heel anders dan hier studeren. De organisatie voelde vertrouwd, maar op de werkvloer waren er genoeg dingen waar ze aan moest wennen.

‘Bij Robert Walters Nederland heb ik geleerd dat persoonlijk contact ook echt persoonlijk mag zijn’

Waarom wilde je internationale werkervaring opdoen in Nederland?

‘Ik ben Japans-Singaporees en heb mijn bachelor aan de Universiteit Utrecht gedaan. Ik heb daar echt een geweldige tijd gehad! Het studentenleven is hier veel vrijer en relaxter dan in Japan en Singapore. Ik heb hier gestudeerd, gefeest en veel vrienden gemaakt.

Na mijn studie ben ik teruggegaan naar Japan en bij Robert Walters gaan werken. Ik heb daar in vijf jaar ontzettend veel geleerd. Je wordt best wel in het diepe gegooid en er wordt vanaf het begin van je verwacht dat je je eigen business opbouwt. Daardoor groei je snel.

Op een gegeven moment begon ik na te denken over wat ik de komende jaren wilde. Ik ben 29 en heb geen haast om manager te worden of me ergens te settelen. Ik had nog steeds vrienden in Nederland en Robert Walters bood me de mogelijkheid om internationale ervaring op te doen. Zo kwam alles eigenlijk heel natuurlijk bij elkaar.’

Je verhuisde naar een nieuw land, maar bleef binnen hetzelfde bedrijf. Wat voelde meteen vertrouwd?

‘De voor de hand liggende dingen zijn natuurlijk hetzelfde. Je gebruikt dezelfde systemen, kent de processen en spreekt dezelfde recruitmenttaal. Dat helpt als je ergens nieuw begint.

Maar belangrijker vind ik de manier waarop we met relaties omgaan. Er is veel aandacht voor kwaliteit, echt luisteren naar iemands verhaal en persoonlijk contact.

Wat ik ook prettig vind, is dat je niet precies wordt verteld hoe je recruitment moet doen. Als je kijkt naar de mensen die hier succesvol zijn, doet niemand het precies hetzelfde. Iedereen heeft een eigen stijl en dat wordt gerespecteerd. Want als je het “jou” uit iemand haalt en iedereen op precies dezelfde manier laat werken, dan denk ik niet dat het werkt.’

Wat moest je opnieuw leren toen je hier begon?

‘Kandidaten worden in Nederland door heel andere dingen gedreven. In Japan blijven veel mensen veertig jaar bij hetzelfde bedrijf. Zelfs als je iemand een baan met een veel hoger salaris aanbiedt, betekent dat niet dat diegene het aanbod aanneemt. Loyaliteit aan je werkgever is in Japan heel belangrijk.

In Nederland kunnen salaris en vrije tijd bijvoorbeeld belangrijke drijfveren zijn. Als je in een nieuwe cultuur gaat werken, kost het tijd om dat soort verschillen echt goed te begrijpen.’

Wat heeft je sinds je verhuizing het meest verrast?

‘Hoeveel Nederlanders in een zakelijk gesprek over hun privéleven vertellen! Als je hier iemand vraagt om zichzelf voor te stellen, hoor je al snel waar iemand woont, of diegene getrouwd is, of er kinderen zijn… of huisdieren, en hoe die heten. In Japan zou je dat soort informatie meestal niet delen in een zakelijke setting. Mijn introductie was in het begin dus: “Mijn naam is Yuki Shinozaki, ik kom uit Japan en dit is wat ik voor je kan betekenen.” En dat was het.

Maar ik heb gemerkt dat iets persoonlijks delen hier juist onderdeel is van hoe je een relatie opbouwt. Ik ben nog steeds aan het uitzoeken wat daarin voor mij de juiste balans is. Hoeveel deel ik? Wat wil iemand eigenlijk weten? Hoeveel detail geef ik over waar ik woon? Vertel ik alleen de stad, of ook de straat?’

Heb je inmiddels ook Nederlandse gewoontes overgenomen?

‘Ik ben absoluut later voor meetings dan vroeger. In Japan ben je tien of vijftien minuten vóór een afspraak aanwezig. Hier ben ik inmiddels op het punt dat ik drie minuten voor een face-to-face meeting rustig binnenloop.

Ik heb ook geleerd dat het prima is om een andere mening te hebben dan mijn manager en die uit te spreken. Ik merk dat dat juist kan helpen om een sterke relatie en vertrouwen op te bouwen. Dus wat dat betreft ben ik al behoorlijk Nederlands geworden.

Met de lunch is dat een ander verhaal. We hebben op kantoor een lunchbuffet en dat is allemaal heel goed geregeld. Maar ik mis Japans eten. Honderd procent. Ik ben gewoon een warm-lunch-person.’

Meer verhalen van onze medewerkers